Eindbestemming

Op een fietsrondje zag ik aan een kerk een groot spandoek hangen met een foto van een jonge vrouw met een telefoon in haar hand. De trolley die ze met haar rechterhand meetrekt, wekt de suggestie dat ze op reis is. Dan is de vraag naar een bestemming niet zo vreemd. Maar dat er gevraagd wordt naar je eindbestemming die voorzien wordt van de oproep om eens naar de kerk te komen, wekt echter een heel andere suggestie. Als deze kerk het geloof aanhangt dat de dood het einde van het leven betekent, zou de vraag niet gesteld hoeven te worden.

Het deed me denken aan een kaartje dat ik in juni 2022 in de intercity van Den Haag naar Deventer vond. Dat kaartje stelde de vraag “Waar brengt u de eeuwigheid door?” Een anonieme boodschapper vertelt een anonieme, argeloze reiziger dat deze wel zal denken een goed mens te zijn, maar dat dit zeker niet zal kloppen. Want eigenlijk deugt er niemand en ja, dan moet je je bekeren, want voor ongelovigen geldt: “Zij zullen in de eeuwige hel terecht komen waar pijn en gehuil zal zijn.”

Deze oproep is wel helder, maar klinkt niet heel erg aanlokkelijk. En toch heb ik ook ooit aan kinderen verteld dat ze de Here Jezus nodig hadden om niet voor eeuwig verloren te gaan. Bij volwassenen durfde ik dat nooit, want ik had niet de illusie dat ik in een mogelijke discussie het voordeel van de aangesprokene naar voren zou kunnen brengen.

Best wel beschamend als ik daaraan terugdenk.

Aanvulling:
Op dezelfde dag dat ik dit plaatste, kwam een artikel van Inge Bosscha op de website Dogmavrij online met als titel: “Niemand kiest voor de hel.” Je kunt het hier lezen.