Bevrijdingspastoraat is geen therapie

Mijn vrouw, die lid is van een plaatselijke GKV, kwam op een vrijdag na het boodschappen doen een dame uit die gemeente tegen en had daar een tijd mee staan te kletsen.

Thuisgekomen kwam in haar de herinnering boven dat ze een poos geleden via de kerkelijke media had gehoord over een dochter van die vrouw. Dat meisje was al enige tijd psychotisch maar op een dag kwam onverwachts een echtpaar uit de gemeente op bezoek dat met haar ging bidden. Nog tijdens het gebed zei het meisje dat er gestopt kon worden, want de stemmen waren weg.

Hardop vroeg ik me af of de gebeden van die ouders en vast van nog veel meer mensen om hen heen in de familie en de kerkelijke gemeente dan niet gehoord worden maar dat opgedrongen gebed wel?
Ja, maar dat echtpaar heeft er een opleiding voor gevolgd wist mijn lief te vertellen.

Later op de dag vroeg ik me opeens af waar ik toch eerder had gelezen dat dit echtpaar die praktijk uitoefende?
Mijn vrouw wist te vertellen dat het waarschijnlijk in de gemeente gids van de kerk stond. En inderdaad. Op de pagina Pastorale werkers en Bevrijdingspastoraat staat het volgende te lezen:

Bevrijdingspastoraat is een bijzondere vorm van pastorale hulpverlening voor mensen met blokkades in hun geloofsleven. Je kunt bijvoorbeeld stoorzenders bij het bidden of bijbellezen ervaren. Of last hebben van angsten, negatieve gedachten of zondige patronen waar je niet vanaf komt.
Samen ontdekken we op welke terreinen je door de boze bent misleid: bijvoorbeeld door leugens, onterechte angsten, ziekmakende overtuigingen, onverzoenlijkheid of verkeerde gewoontes. In enkele of meerdere gesprekken word je vrij om God te dienen zonder al die onnodige ballast.

Hoe langer ik dit tot me laat doordringen, hoe bozer ik word.
Heeft mijn jeugdliefde dan al die jaren voor de kat zijn viool antidepressiva, angstremmers en teveel alcohol ingenomen om haar eigen ik maar niet onder ogen te hoeven zien, want die was door en door slecht?
Ze had in enkele of meerdere gesprekken bevrijd kunnen worden van onnodige ballast zoals ziekmakende overtuigingen? Het is dat ik niet wil vloeken …
Onnodige ballast.
Jazeker.
Onnodig om te leven, om te overleven.
In vrijheid God dienen is hier kennelijk het doel. Is het dan wel fair om vast te houden aan het woord vrijheid?

Ik las ergens “bevrijdingspastoraat is geen therapie”.
Dat lijkt me een understatement.
Het is dat ik niet wil vloeken …
Dat had ik al gezegd.

Zeker, in de presentatie van deze bevrijdingspastors staat niet dat ze aan gebedsgenezing doen. Het verdwijnen van de stemmen bij het meisje met psychoses gebeurde, zo wordt verteld, tijdens het bidden. En dus bestaat gebedsgenezing? Punt. Uit?
Het gaat natuurlijk niet over gebedsverhoring, want anders zou God selectief verhoren.
Want als dit gebedsverhoring is, dan mag je op basis van dat resultaat ook afleiden dat de meeste andere gebeden niet worden gehoord of wel worden gehoord, maar niet worden beluisterd of wel worden beluisterd en beloond met het antwoord op een andere dan de gestelde vraag.

Dit is er vast één in de categorie van “zo mag je dat niet zien.” Nou, ik zie het wel zo en ik vind die vorm van pastoraat meer dan eng. Wat ik overigens ook zag, is dit grappige detail: WordPress vindt dat Bijbellezen met een hoofdletter moet worden geschreven, maar in de omschrijving van het bevrijdingspastoraat staat dit met een kleine letter.

Met gevoel voor understatement vroeg mijn vrouw zich af waarom dit echtpaar nooit bij haar was gekomen?
En dat ze nú dít dénkt én zégt …
Het zijn de kleine dingen die het doen.
Geniet er van.
Fijne dag verder.

Foto: Honey Kochphon Onshawee via Pixabay