Uniek

Onlangs was het onderwerp op de Brussen app de misère van een brus, die twee dagen na een staaroperatie wakker werd met een ontstoken oog waarin geen zicht was. Van diverse kanten volgde de toezegging om te zullen bidden. Dit ontlokte een andere brus de verzuchting:
“Als dat bidden zijn zicht terug geeft … mag je ook nog wel eens voor ons naar boven schieten. Misschien helpt hij ons dan toch nog.”
De teleurstelling droop er van af en hierop werd het zeker weten gedeeld dat, hoewel het resultaat van gebed nooit bekend is, er wel geluisterd wordt en dat God er is ook als je dat niet altijd voelt.
Brus vroeg of zijn lief dan iets verkeerd doet, want zij voelt dat nooit.
“Nee brus, zo mag je dat niet zien.”
Ik haalde mijn handen onder mijn zitvlak vandaan en bracht, met een link naar “alles klopte“, het volgende in:
“En zo klopt het weer…”

Een paar dagen later had ik een brus vanwege haar verjaardag aan de telefoon en in dat gesprek kwam het ook op God en hoe zij en ik dat beleefden. Ze gaat al langer niet meer naar kerkdiensten. In hun turbulente leven van de laatste twintig jaar heeft ze weinig ervaren van een verhoord gebed. Op de vraag of ze dan iets verkeerd doet, krijgt ze geen antwoord. Of ze hebben wel een antwoord, maar het wordt niet uitgesproken, was mijn reactie met de gedachte dat zo’n antwoord iets met te weinig geloof of zo zou kunnen zijn.
We spraken ook over haar en mijn thuissituatie. Haar thuis situatie qua kerk en geloof was veel relaxter dan bij ons. Wij zijn in haar ogen behoorlijk streng opgevoed. Dat kan ik bevestigen en ik merk bij mezelf op dat ik er vandaag veel minder moeite mee heb om de neiging te onderdrukken om me te verdedigen en dat het allemaal wel meeviel. Ik kon, ik durfde nu voluit te bevestigen dat wij streng zijn opgevoed.

Ja, ik weet het, het kan nog veel strikter qua leer, kijk maar naar de situatie in het gezin bij mijn lief.
En nee, we zijn er niet persé allemaal, meer of minder beschadigd uit gekomen, maar wel gevormd in ons denken. Merk maar op hoe voorzichtig ik de vorige zin formuleerde. Ik merk dat ook aan hoe ik schrijf. Al is het een kort verhaal, zodra er maar een klein biografisch element in zit, dan moet dat wel waar zijn. Liegen mag immers niet. Sinds een jaar of vijf schilder ik wel eens wat. Intuïtief en abstract. Want figuratief tekenen kan ik niet, zeg ik dan. Maar natuurlijk kan ik een poppetje tekenen. Maar vermoedelijk is dat niet goed genoeg.

Gevormd in mijn denken. Je hoort zo te denken en niet anders. Gij geheel anders.
“En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken […]” Romeinen 12:2.

Mijn vader was mijn voorganger als het ging om kerkverlating. Hij verliet de kerk rond 1980 en en mijn herinnering aan die periode daarna is vooral een sfeer van Pa is fout en Ma is goed. De stemming was inderdaad met zijn allen tegen Pa, zoals brus in dat gesprek ook beaamde. Het is waar, het hielp ook niet mee dat mijn vader te pas en te onpas zijn cynisme ten toon spreidde door bijbelse en christelijke verkondigde waarheden te kwalificeren als spookjes of daarbij “Haha, en dat gelóóf jij?” te roepen.

Een paar dagen na het telefoongesprek met mijn brus realiseerde ik me dat deze atmosfeer er wel degelijk mede debet aan is geweest dat ik mijn vragen en twijfels jarenlang onder de pet heb gehouden, want stel je voor wat dat had kunnen betekenen. Wat, als ik ook mijn leven uitdrukking zou willen geven door wat ik denk. In plaats van wat ik geacht werd te denken en te zien.

Ik wil alleen maar mijn ongevraagde leven leven. Uitdrukking geven aan wat ik heb ontdekt als mijn uniciteit. in verbinding met mezelf en met anderen. Om dat unieke te ontdekken heb ik al heel wat gesprekken over mezelf gevoerd met mezelf. Ik ben het leven dankbaar dat ik dat vandaag ook een paar uur met mijn lief heb kunnen doen.

Afbeelding van Gordon Johnson op Pixabay