Wir setzen uns mit tränen nieder

Het Prinsengrachtconcert in coronatijd. Het concert door het Van Baerle trio werd, aangevuld met Jörgen van Rijen en Karin Bloemen, traditioneel afgesloten met “Aan de Amsterdamse grachten”. Ik neurie zacht mee en merk dat het me emotioneert. 

Alweer. 

Eerder vandaag speelde ik een poosje piano en ik voelde me vrij. Het spelen ging me makkelijker af dan meestal het geval is. Het moet altijd goed zijn en deze keer spéélde ik vooral.

Ich ruf’ zu dir, Herr van Bach/Busoni ontroert me altijd want dit werd gespeeld bij de uitvaart van mijn vader en twee maanden later bij die van mijn moeder. Vraag me niet naar de overgang, maar daarna speelde ik Brain damage van Roger Waters en My way, bekend geworden door de opname van Frank Sinatra.

De tranen, sterker dan mijn ratio, dringen zich een weg naar buiten.
Eindelijk, we mogen weer, lijken ze te zeggen.
Ik denk dat de conclusie moet zijn dat mijn emoties een weg naar buiten vinden door het zingen en spelen en dat ik dat te weinig gebruik.

Het leven is een tranendal zong de Zangeres zonder naam ooit. De als troostrijke bedoelde bijbeltekst dat God alle tranen van je ogen zal afwissen, is in mijn ogen een vreemde gedachte. Laat ik eens iets van mezelf zien, en of het nu tranen van vreugde zijn of niet, dreigt het me afgenomen te worden.

Vanmiddag, 23 augustus 2020, doe ik mee met een repetitie van het Participatiekoor dat in afgeslankte vorm, uiteraard volgens een strikt Corona protocol, toch nog in een concert in Haarlem een aantal koralen en het openings- en slotkoor uit de Mattheus Passion zal zingen.

Wir setzen uns mit tränen nieder.

Ik denk dat ik ondertussen maar na ga denken over de vraag of kan worden aangetoond dat het COVID-19 virus zich in traanvocht ophoudt.

Image by joseph_Berardi from Pixabay