Samen leven

Het is ruim een half jaar geleden dat mijn kind vertelde dat ze kanker heeft.
Afgelopen vrijdag belde ze dat ze komende week geopereerd zal worden en dat ze dan kankervrij zal zijn.
Wát een inzicht.

Het is een half jaar geleden dat ik met het Drechtsteden Bachkoor het Weihnachtsoratorium heb gezongen.
Afgelopen vrijdag zou het openingsconcert geweest zijn van het Bachfestival Dordrecht.

Dit weekend zou ik met dat koor in dat festival een concert zingen met als thema “Een pelgrimslied” waar ook Anna Enquist aan zou meewerken.

Ook Bach en corona gaan niet samen. We zijn niet eens meer aan repeteren toegekomen.
Het festival en het concert gaan niet door.
De kanker wel.
Daarom is die operatie één van de weinige dingen in het leven die echt moeten. Ook wanneer samenleven helaas afstandelijkheid vraagt.
Wat blijft is de liefde en de muziek.

Symbiose. Dat woord drukte het beste uit hoe het was toen de vrouw de dochter nog in haar lichaam droeg. Het delen van een bloedsomloop, een temperatuurregeling, een vochthuishouding. Elkaars bewegingen en positieveranderingen voelen en, nauwelijks bewust, daarmee rekening houden. Nu zorg ik voor mijn kind, had de vrouw gedacht, beter en natuurlijker dan ik het later ooit zou kunnen. En gemakkelijker, het gaat vanzelf. We zingen hetzelfde lied, unisono. Kon het maar zo blijven.
[…]
Bach had zich bij de canons uit de Goldbergvariaties ingehouden en componeerde slechts twee stemmen, een enorme beperking die zich leende voor uitgebreid meesterschap.
[…]
De vader maakte negen maanden later dan de moeder kennis met het kind. Er is een achterstand. Er is een verschil, omdat het lichamelijk één-zijn hem vreemd zal blijven.
[…]
Langzaamaan komt er toenadering. De vader tilt het kind uit de wieg. Het kind ruikt een nieuwe, een andere geur en hoort een diepere stem. Als de vader boven de wieg tetterend zijn neus snuit schrikt ze huilend op. Al snel weet ze: zo is dat, hij klinkt zo, hij hoort erbij.
Steeds dichter klimt de bas tegen de beide canonstemmen aan. Niet meer weg te denken.

Uit: Contrapunt – Variatie 3 – Anna Enquist