Delen is helen

Het zou een van de vragen kunnen zijn bij “De Slimste Mens”: “Wat weet u over celdeling?”
Ik moet bekennen dat ik het heb opgezocht, want van mijn biologie lessen op de middelbare school herinner ik me het niet. De biologie leraar in de eerste klas (heette dat toen al brugklas?) werd woedend toen het liedje ‘hoog Sammy, kijk omhoog Sammy’ werd gezongen, wat hem op de een of andere manier op religieus vlak triggerde en wat absoluut niet gezongen hoorde te worden. Geen idee waarom. Hij gaf ook scheikunde, dus misschien voorzag hij in zijn glazen buisjes een ongehoorde reactie.

Van andere biologielessen op de middelbare school herinner ik me een gevoel dat ik nu een soort vervangende schaamte zou noemen, omdat een meisje (ik zie haar onzekere gezicht nog voor me) de biologielessen niet mocht bijwonen waarin werd uitgelegd hoe biotechnisch gesproken de instandhouding van de soort bij mensen plaatsvindt. Inderdaad, bloemetjes en bijtjes. Zaadje en eicel. Het was zo abstract en zo technisch dat het me zou verbazen als iemand daar überhaupt enige seksuele opwinding bij zou hebben ervaren. Maar goed, dat kwaad is destijds door ingrijpen van de pater familias middels een goed gereformeerdvrijgemaaktbinnenverband gesprek met de schooldirecteur en de biologieleraar door die lessen tenminste niet binnengedrongen in de familie Blijdeheuvel.

Celdeling houdt de soort in stand en tegelijkertijd is het een verwoestende techniek. Delen is helen is bij kanker per definitie precies het tegenovergestelde. Het delen brengt het kwaad verder en verder het lichaam in.

En toch geldt ook, misschien wel juist, bij kanker: Delen is helen. Want ik kan dit proces niet door zonder te blurpen en mijn verdriet uit te janken, me uit te spreken en mijn gevoel en onzekerheid woorden te geven.
Iemand noemde het onverteerbaar als je kind kanker heeft.
Het is inderdaad nauwelijks te verteren en daarom herkauw ik zo veel van wat ik voel en denk. Dat helpt.
Dat delen van die verstikkende onzekerheid, dat vretende verdriet, helpt om het dragelijk te houden.
Voor mij als ouder dus.
Hoe mijn kind met kanker dat doet?
Daar kan ik alleen maar met respect en trots vanaf de zijlijn naar kijken.