Eens moet de laatste keer zijn

Het gezegde “Eens moet de eerste keer zijn” kennen we wel, toch? Bestaat ook het tegenovergestelde: “Eens moet de laatste keer zijn”? Af en toe vliegt die gedachte me aan, dat dit of dat wel eens de laatste keer samen geweest kan zijn. Er is immers nog helemaal niet gezegd, dat het allemaal gaat lukken. Het laatste onderzoek veroorzaakte de volgende onzekerheid want er is een kijkoperatie nodig om vast te stellen of de kanker al in haar buik zit. Is daarbij gezegd wat dat betekent? Ik kan me indenken dat je soms informatie voor jezelf wilt houden. Een arts mag dat in principe niet, maar de patiënt zou daarvoor kunnen kiezen. Voorlopig gaan we er maar van uit dat hier meer helderheid over komt op de volgende afspraak, aanstaande dinsdag.

In die tussentijd koesteren we de momenten die we samen hebben, zoals dinsdagavond waar C. aan het strijken was voor J. & Jo en op een gegeven moment met het strijkijzer naar beneden kwam met de vraag “Waarom piept dat apparaat?”
“Dan heb je te lang niets gedaan,” was het droge antwoord van mijn dochter.

En vrijdag waren we allemaal samen tijdens de uitvoering van het Weihnachtsoratorium door het Drechtsteden Bachkoor, waar ik het voorrecht heb mee te mogen zingen. Het was een gedreven, voortstuwende, verhalende uitvoering, die muzikaal nog lang in herinnering zal blijven. Evenals de contactmomenten vooraf, in de pauze en achteraf. WJ lachte me toe dat hij vergeten was hoe mooi hij zoiets vindt. Goud toch?

Ik betrap me zelf soms met een soort gevoel van dat het allemaal wel meevalt. Terwijl nog niets vastligt. Natuurlijk hebben de artsen de intentie om haar beter te maken, maar het is nog steeds leven tussen hoop en vrees. Het is nog niet uitgesloten, dat ik haar kwijtraak door dat voortwoekerend onheil. Vooralsnog leven we in de hoop dat die laatste keer nog ver weg blijft. en hebben we de tijd om van moment naar moment te leven en daarvan dankbaar te genieten,