Ambachtelijk

In het ambachtelijke handwerk vind ik meer en meer voldoening. Brood of broodjes bakken, appelflappen maken of een nagerecht maken blijkt steeds weer een bron van geluk. Het kunnen nuttigen van het eindresultaat beschouw ik als heerlijk bijkomend genieten.

Met kwasten, doekjes, sponsjes en acrylverf mijn gemoedsrust of onrust een ontsnappingsroute bieden geeft zeker zoveel plezier. Zonder doel om iets te maken dat als zodanig herkenbaar is, geeft mij de mogelijkheid om simpelweg gewoon maar te doen. Wat een ander er in ziet, is de blik van een ander. Ieder resultaat is goed voor mij en een stap verder op het leren loslaten van de controle. Van wat dan ook. Doen wat in je opkomt zonder er bij na te denken. Intuïtief. 

Wat ik ook graag doe, maar wat van een heel andere orde is, is mijn handen gebruiken om de spanning uit een ander mensenkind te strijken en strelen. Met name in de huiselijke kring is dat van tijd tot tijd een ambacht wat van pas komt en zijn uitwerking niet mist. Je zult begrijpen dat dit niet alle dagen en niet bij alle mensen kan.

Uit je hoofd komen en wie heeft het niet nodig, doe ik met. Uniek maar zeker ook met mijn handen. Ik voel me rijk dat ik heb leren ontdekken dat het kan zonder dat het perfect hoeft te zijn. Ook al blijft dat mooi meegenomen.