Een geweldig plan

Het leek een geweldig plan. De trottoirs waren bedekt met sneeuw van een paar dagen oud en niet iedereen veegde zijn straatje schoon. Sommige gedeeltes waren veranderd in een harde witte laag. Als je daar plastic overheen legt, glijdt dat als de beste. Deze ontdekking brengt bij Elisah een plan naar boven om een flinke lap doorzichtig plastic neer te leggen en te zien wat er gebeurt als er iemand overheen loopt. Ik heb het gevoel dat we dit niet moeten doen; dit is gevaarlijk, maar ik zeg niets. Durf niets te zeggen. Elisah is immers een hele kerel, die veel meer durft dan ik. Dus gaat hij zijn gang en ik help zelfs om het plastic goed neer te leggen, zodat je het bijna niet ziet.

Zeker de oude man met gleufhoed niet, die nietsvermoedend op het kunststof stapt  en meteen achterover klapt. Ik hoor weer de stilte … 

Hoe de man overeind is gekomen, weet ik niet meer, maar hij liep even later wel verder.

Of heb ik deze goede afloop uit schuldgevoel en schaamte verzonnen?

 

 

 
 
(Deze tekst schreef ik in november 2016 als oefening in autobiografisch schrijven. Thema was: schaamte. )