Het is oké

Ben ik getraumatiseerd? Wie zal het zeggen. Wel bespeur ik bij mezelf steeds vaker herkenning van gedachten en gevoelens zoals die beschreven worden in de blogs op  Dogmavrij.nl, de website die ik hier al vaker aangehaald heb.  

Ik voelde mezelf geen goed christen, omdat ik dat evangeliseren en getuigen maar niets vond. “Dring er op aan, gelegen of ongelegen.” Achteraf weet ik dat dit te maken heeft met mijn karakter. Ik loop niet te koop met mijn mening, ben niet zo’n overtuigend spreker, begin niet zomaar een gesprek, kortom ik ben geen socializer. Nog verder achteraf ben ik me er van bewust geworden dat het ook niet mijn mening was, maar wel zou moeten zijn. Maar ik voelde dat helemaal niet zo. Het was eng om anderen te zeggen hoe de wereld in elkaar zat volgens de gereformeerde, christelijke visie. Wie ben ik?

Ooit belandde ik eens in een discussie over de zondagsrust waarbij het als plicht van de christenen werd gezien om te faciliteren dat niet gelovigen niet hoefden te werken. Daarom mocht het zwembad niet open. Laat staan de winkels. Energie, zorg en hulpverlening mochten beredeneerd-natuurlijk wel werken op zondag. 

Is zo’n stellingname eigenlijk niet heel arrogant? Bemoeizucht met andermans leven? Spant God dan jou voor je karretje om zijn doel te bereiken of is het andersom?

Op een zondag tijdens mijn militaire dienstplicht kwam ik niet onder mijn wacht uit omdat ik naar de kerk wilde – lees: het gevoel had dat ik moest-, want zo sprak de leidinggevende: “Onze Lieve Heer zal het heus niet erg vinden als je vandaag eens niet gaat.” Het heeft geen gevolgen gehad, althans op korte termijn niet.

Ik herinner me hoe ongemakkelijk ik me voelde toen de buurman onze gezamenlijke tuinafscheiding ging plaatsen en ik niet wilde helpen, want het was immers zondag. 

Dat gevoel telde helemaal niet. Het gaat om geloofsdaden. Nou, ik heb ze laten zien, maar het heeft niet geholpen. Of juist wel, maar dat is een gevoelskwestie. Het verstand neemt af en het gevoel neemt toe. 

Tot slot een citaat uit deze blog van Dogmavrij, met als titel: “Geen zelfvertrouwen, een slecht huwelijk, en maar bidden.”

Maar daarnaast ook de bevrijding, het mogen uitspreken wat je echt voelt, en vooral het leren dat dat oke is. Ik mag zelf keuzes maken en naar Timboektoe verhuizen als ik dat wil, en hoef niet te wachten op bevestiging van God. Laat staan dat je dingen kiest om te doen die je tegenstaan, zodat je dan zeker weet dat het niet je eigen vlees is dat dat wil. Wat een kronkels.

Het is oké

Het opbouwen van zelfvertrouwen was een hele klus, maar dat gaat steeds beter! Wat ik leer is dat het oké is dat er pijnpunten blijven, en de vraag is of die weg zullen gaan. Ik merkte dat ik naar christenen wilde uitstralen dat ik nu bevrijd ben en dat alles nu goed gaat. Dat is niet zo en ook dat mag ik loslaten. Trouwens, bij niemand gaat ooit alles goed. We strompelen allemaal af en toe.