Laten we het gezellig houden

Een ‘tumor’ van narigheid verdwijnt echter niet vanzelf als je het maar negeert.

bron

Wat ben ik daar goed in geworden in de loop der jaren.

“Ik kan het goed relativeren,” vertelde ik de psycholoog in 2006 met betrekking tot mijn verdriet en onmacht en stress.

“Dat is geen relativeren, wat je doet, maar dat is bagatelliseren,” was zijn tegenwerping.

Ik begreep toen wel wat hij bedoelde, maar pas het afgelopen jaar, tien jaar later, 120 maanden nadien, ben ik pas echt aandacht gaan geven aan narigheid. Sta ik mezelf toe dat ik gevoelens heb, die niet de slagroom op de taart van het leven vormen. Mondjesmaat hoor, dat wel. Je moet je toch niet voorstellen dat ik ineens alles maar accepteer aan negatieve gevoelens? Oké, sinds mijn burn-out in 2006 liggen mijn emoties dicht aan de oppervlakte. De tranen kunnen zomaar over mijn wangen lopen, als ik geraakt wordt door muziek, door een gesprek of door het zien van persoonlijke groei bij wie mijn lief zijn. Maar dat is nog niet hetzelfde als zonder meer accepteren dat en benoemen waar de pijn zit. Daar kan ik nog wel een eind in groeien. 

De afgelopen week heb ik een bron ontdekt die me inzicht gaf in hoe mijn denkwijze en manier van omgaan met gevoelens zou kunnen zijn ontstaan. De website dogmavrij.nl van een jonge vrouw, ook opgegroeid in de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt, die nooit verder leerde kijken dan de kerkelijke neus lang was en op deze website vertelt hoe dat veranderde en wat het met haar gedaan heeft. Een aantal artikelen verder hebben me zo nieuwsgierig gemaakt, dat ik de neiging heb om de hele dag door te lezen. Het gaf me zoveel herkenning! 

De afgelopen jaren ben ik wel aan het schrijven gegaan. Puur mijn hoofd leeg schrijven, een activiteit die in de schrijf workshops van Ko van Vaardegem aangeduid worden met de mooie term “schoonschrijven”. Dat helpt al om de ergste druk van de ketel te halen. Daarmee is het gevoel dat ik op knappen sta, wel weg. Toch realiseer ik me dat het schrijven van een blog als dit daar wel goed bij kan helpen. Als ik mezelf de ruimte gun om me kwetsbaar op te stellen, want mag iedereen alles lezen wat ik hier blurp?