Therapeutisch zingen

Ik zit hier met mijn voeten omhoog, heren enkel finale Roland Gaross te kijken en me realiserend een tevreden mens te zijn. Heerlijk muziek gemaakt dit weekend.

Gisteren met het Drechtsteden Bachkoor olv Nico van der Meel een mooi a capella barok programma.

En vanmorgen was het eerste optreden met “Serenade”, een nieuw ensemble olv Mariët Kaasschieter. Een Engels programma met Falala liederen, Serenade en Evening scene van Edward Elgar, drie Farewell songs van Parry en twee Flower songs van Britten. Voor een eerste optreden ging het erg goed. Iedereen blij en tevreden.

image

 

 

Na afloop heb ik staan praten met enkele bekenden onder de bezoekers. Eén van hen, Tjerkje, bracht ter sprake dat er op Facebook een bericht circuleert met een afbeelding van een t-shirt met de tekst: “Ik heb geen therapie nodig, ik zing in een koor.” We waren het samen eens, dat zingen in een koor therapeutisch werkt, omdat je dan nergens anders aan denkt, maar dat therapie soms wel nodig is. Waarom, weten we van elkaar niet en dat hoeft ook niet.

Songs of Farewell nr. 2 – Hubert Parry

I know my soul hath power to know all things,
Yet she is blind and ignorant in all:
I know I’m one of Nature’s little kings,
Yet to the least and vilest things am thrall.

I know my life’s a pain and but a span;
I know my sense is mock’d in ev’rything;
And, to conclude, I know myself a Man,
Which is a proud and yet a wretched thing.

image