Klaarwakker

De slaap kon het niet winnen en de zachte warmte van mijn lief ook niet. Klaarwakker zit ik achter mijn toetsenbord. Mijn hoofd vol gedachten die er uit moeten. Input van het gesprek met de psycholoog van zeventien uur geleden.

Ik heb hardop gezegd dat ik me zo klote voel en dat mag.
Het is zo en het is goed.
Ik heb die gevoelens van dood willen.
Het is zoals het is en daar komt wel weer verandering in.
Ik sta me zelf nu pas toe dat ik die gevoelens heb en ik voel ze nu ook.
Ik laat mezelf toe gevoelens te hebben.

De quick scan over somberheid leverde een kleine verbetering op, wat er op wijst dat gesprekken helpen om uit de “ernstige somberheid” te raken. Het woord depressie valt niet, maar ik voel me wel depressief, terneergeslagen, wanhopig en waardeloos.

Het belangrijkste is structuur: sporten en activiteiten doen.

Ik sport regelmatig, drie keer in de week en dan gedurende een tot anderhalf uur.

Leuke dingen en klusjes doen is niet planmatig, maar te ad hoc. Lijstjes maken en planmatig te werk gaan kunnen me helpen om structuur te geven.

Ik spreek ook uit dat ik me verantwoordelijk voel voor het geluk van een ander. Verstandelijk weet ik wel dat dit niet zo is, maar hardnekkig en volhardend als ik ben, blijf ik maar proberen haar mee te krijgen naar ‘leuke’ dingen.

Als ik zelf iets onderneem voel ik me vaak weer schuldig dat ik haar alleen thuis laat zitten of beter, dat ze alleen thuis zit. Maar dat is mijn verantwoordelijkheid niet.