Een blik in de ziel

Deze zegswijze spreekt over een kijkje nemen in. Een blik in de ziel werpen is iets anders en het gevoel dat me opnieuw overkwam toen ik afgelopen vrijdag het Rotterdams Philharmonisch Orkest de 4e en 5e symfonie van Ludwig van Beethoven hoorde uitvoeren.

Was Ludwig groot? Ik heb altijd een beeld van hem als een niet te grote man. Vorig jaar hebben we ook de 5e gehoord met Frans Brüggen. Ok, het orkest van de 18e eeuw is een geheel ander orkest dan het moderne orkest van het RPHO. Maar in mijn herinnering was de uitvoering van Brüggen ook niet zo heftig als die van afgelopen vrijdag met Yannick Nézet-Séguin, de chef dirigent van het Rotterdamse orkest.
Yannick is in ieder geval een flink stuk kleiner dan Frans Brüggen. Maar wat een energie geeft en ontlokt deze dirigent aan zijn orkest. De uitvoeringen in mijn pubertijd waren van het gehalte Herbert von Karajan. Tussen de tweede en derde maat kon je bij wijze van spreke een ui pellen. Yannick speelt, zoals Ludwig voorschreef, met vuur. Doorgaan, gaan, als een lopend vuurtje, emotie na emotie, een achtbaan die over de top rechtstreeks de bodem van je ziel aansnijdt.

Waarom muziek dit doet, weet geen mens, maar het gebeurt (mij) wel. Met name het derde en vierde deel (zie onderaan deze pagina) van de 5e komen zo binnen. Klanken die juichend en jankend tegelijk je laat voelen dat je leeft.

Klik om de volledige partituur te bekijken