Mensen hebben altijd geheimen.

Mensen hebben altijd geheimen. Het is alleen de vraag hoe je daarachter komt.
– Lisbeth Salander

Zij wist die vraag heel vaak te beantwoorden door haar uitmuntende vaardigheden.

In drie boeken met totaal 1.772 pagina’s krijg je een rit in de achtbaan van de spannende, psychologische, emotionele en soms keiharde wereld van Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. De eerste zestig pagina’s hebben misschien wel twee maanden na lezing gewacht tot ik deel 1 weer oppakte. Toen het mij pakte was het ook in een week of vier gedaan met de hele trilogie. Geweldig geschreven, slim, nooit vervelend, boeiend, spannend en met af en toe een directheid die als een dreun binnenkomt. Onbeschrijfelijk knappe plots. Meesterlijk.

Deel 1 – Män som hatar kvinnor (Nederlandse titel: Mannen die vrouwen haten) werd in Zweden zeer goed verkocht, bijna één examplaar per drie inwoners.  Van Stin Jensen las ik een aardige analyse van dit succes op NRCboeken.nl:

Het succes heeft iets te maken met het hoge Scandinavische gehalte van het duo. In een land waar het vaak donker is, individualisme hoogtij viert, de emancipatie meer dan voltooid lijkt, richt veel van de Zweedse literatuur en filmkunst zich op duistere familiegeheimen, geperverteerde man-vrouwverhoudingen en de kwellingen van de psyche. De Zweedse ziel wordt bijvoorbeeld gevormd door de tegendraadse jongensachtige meisjes van Astrid Lindgren, en het werk van August Strindberg, die te boek staat als vrouwenhater. De Zweed heeft gecompliceerde en gigantisch geëmancipeerde karakters nodig, die zo diep zijn als de Zweedse meren.

En nu? Stieg Larsson is dood. Dan toch maar de film bekijken? Of komt dat vierde deel er toch nog? Stieg’s geheim?